تفسیر القرآن الکریم (شبّر)


12,000 تومان

مولف: سید عبدالله شبر

ناشر: اسوه

تعداد جلد: 1

تعداد صفحات: 920

زبان کتاب: عربی

قطع کتاب: وزیری

نوع جلد: سخت گالینگور

موضوع: تفسیر قرآن

نوبت چاپ: ششم

سال چاپ: 1429 ه ق

متاسفانه این کالا در حال حاضر موجود نیست. می‌توانید از طریق لیست پایین صفحه، از محصولات مشابه این کالا دیدن نمایید.

تهیه کتاب

پرداخت مطمئن

تخفیفات ویژه

پشتیبانی

ارسال به سراسر کشور

توضیحات

دکتر حامد حفنی داوود از اساتید دانشکده زبان قاهره در مقدمه خود بر چاپ دوم (قاهره مکتبه النجاح ۱۳۸۵ ق ۱۹۶۵ م) می‌نویسد: مؤلف دقت بسیاری در معنا و ایجاز در بیان عبارات را به کار گرفته است و این شیوه هم برای مبتدیان و هم برای محققان سودمند است، مبتدی از جهت سهولت بیان و محقق از جهت دقت و اصطلاحات تفصیلی آن بهره وافری می‌تواند ببرد، علاوه بر آن مؤلف محترم طبق وعده‌ای که در مقدمه تفسیر داده است از منابع وحی و خاندان نبوت استفاده کرده و تفسیر خود را با علوم آن بزرگواران خصوصا امام علی بن ابیطالب علیه‌السّلام و امام جعفر صادق علیه‌السّلام اصالت بخشیده است.
و نیز می‌نویسد: در مقایسه این تفسیر با تفسیر الجلالین، در ابتدای سوره حمد، مشاهده می‌کنید که از لحاظ لغوی و بیان معانی «الله»، «الرحمن» و «الرحیم»، تفسیر شبر، از قوت بیشتری برخوردار است.

برخی از مباحث ادبى این تفسیر:

لغت:
الف) «أ لم تر إلى الملأ…»(بقره / ۲۴۶)؛ نویسنده، کلمه «الملأ» را به «جماعه الأشراف (اشرافیان)» معنى کرده است.
ب) «إن شرّ الدواب…»(انفال / ۵۵)؛ وى در ذیل کلمه «الدواب» چنین نگاشته است: «ما دبّ على الأرض»؛ یعنى آنچه (هر جاندارى) که بر روى زمین بجنبد و حرکت کند.
ج) «و ما ذلک على الله بعزیز»(ابراهیم / ۲۰، فاطر / ۱۷)؛ نیز کلمه «عزیز» را در این آیه، به معناى «صعب» (سخت و دشوار) گرفته است.

صرف:
الف) «و المطلقات یتربصن بأنفسهنّ ثلاثه قروء»(بقره / ۲۲۸)؛ کلمه «قروء» بر اساس مفاد آیه که بیانگر طهر و پاکى (از عادات ماهانه) است، مى‌بایست «أقراء» باشد؛ زیرا آیه مبیّن جمع قله مى‌باشد که در زبان عربى، بر سه تا ده اطلاق شده است. وزن‌هاى این جمع، چهار وزن است که هیچ‌کدام بر وزن «فعول» نیست. مرحوم شبر در توجیه صرفى این کلمه گفته است: «آوردن کلمه «قروء» که بیانگر کثرت است و حال‌آنکه جمع در آیه، جمع قلت مى‌باشد و صیغه‌اش مى‌بایست «أقراء» (بر وزن أفعال) مى‌بود، بدین سبب است که هریک از دو جمع قلت و کثرت به‌جاى همدیگر به کار مى‌روند و در این آیه آوردن «قروء» بر «أقراء» ترجیح داده شده است»
ب) نکته صرفى دیگرى که در این آیه هست، این است که یک حکم الهى که باید صورت انشایى داشته باشد، به‌گونه خبرى بیان شده است؛ زیرا کلمه «یتربصن» خبر براى «المطلقات» است و مى‌باید به صیغه امر بیان شود. مرحوم شبر در این باره، نوشته است: «معناى جمله خبرى، امر و فرمان است و دلیل آوردن خبر به‌جاى انشاء براى تأکید (بر حکم الهى) است»
ج) مولف در ذیل برخی از آیات قرآن که به جای فعل ماضی، فعل مضارع آمده، نوشته است: «اینکه به‌جاى فعل ماضى، از فعل مضارع استفاده شده است، به سبب آن است که «فیکون» حکایت حال ماضى است»

معانى:
الف) «إیاک نعبدو إیاک نستعین»(فاتحه / ۵)؛ مرحوم شبر در ذیل این آیه، چندین نکته ادبى بیان مى‌کند:
– تقدیم مفعول: ۱٫ للحصر [براى حصر]؛ ۲٫ لتقدمه تعالى فی الوجود [به‌خاطر تقدم خداوند در وجود]؛ ۳٫ للإشعار بأن العابد و المستعین ینبغی أن یکون نظرهما بالذات إلى الحق [به جهت اشاره به این نکته که عابد و مستعین، باید نظرشان بالذات به حق باشد].
– تکرار ضمیر: ۱٫ للتنصیص على تخصیص کل منهما به تعالى [براى تصریح نمودن بر مخصوص نمودن هریک از عبادت و استعانت به خداوند]؛ ۲٫ لبسط الکلام مع المحبوب [براى به‌درازا کشاندن سخن با دوست].
– تقدیم «نعبد» بر «نستعین»: ۱٫ لتوافق الفواصل [براى هماهنگ شدن سجع آیات با یکدیگر]؛ ۲٫ لأن تقدیم الوسیله قبل طلب الحاجه أدعى إلى الإجابه [چون پیش‌کش کردن وسیله پیش از درخواست حاجت، اجابت را بیشتر فرامى‌خواند و نزدیک‌تر مى‌سازد] و…

بیان:
الف) «و ضرب الله مثلا قریه… فأذاقها الله لباس الجوع و الخوف…»(نحل / ۱۱۲)؛ مرحوم شبر در ذیل بخش دوم این آیه نکته بیانى آن را که استعاره است چنین مى‌نگارد: «أستعیر الذوق لإدراک أثر الشده و اللباس لما غشیهم منها و أوقع الإذاقه علیه نظرا إلى المستعارله و هو الإدراک؛ أى عرفها الله على أثر لباس الجوع و الخوف»

یکى دیگر از ویژگى‌هاى تفسیر شبر، پرداختن به مسائل کلامى است. مفسر، ذیل آیات اعتقادى، به فراخور حجم تفسیر، دیدگاه‌هاى کلامى خویش را بیان کرده است. برخى از این بحث‌ها عبارتند از:

الف) امامت و رهبرى: «یا أیها الذین آمنوا أطیعوا الله و أطیعوا الرسول و أولی الأمر منکم»(نساء / ۵۹)؛ مرحوم شبر بر این باور است که این آیه، بر وجود اولى الامر در هر زمانى دلالت دارد و پیروى از اولى الامر، به سبب دانش و برترى و عصمتشان، واجب است. همچنین سبب و دلیل تکرار فعل «أطیعوا» را بیان کرده است (همان، آشنایى با تفسیر شبر (۲)، ص ۱۷۴).
ب) رجعت: رجعت از عقاید معروف شیعه است که آیات زیادى بر آن دلالت دارد، ولى درباره دلالت برخى از آن‌ها، میان مفسران اختلاف است. مرحوم شبر در ذیل برخى از این آیه‌ها، به مسئله رجعت اشاره نموده است، از جمله: «یوم نحشر من کل أمه فوجا ممن یکذب بآیاتنا فهم یوزعون»(نمل / ۸۳)؛ که ایشان معتقد است بر رجعت دلالت دارد (همان، ص ۱۷۵).
ج) بداء: مرحوم شبر ذیل آیه «یمحو الله ما یشاء»(رعد / ۳۹) مى‌نویسد: خداوند امورى را که از پیش ثابت و استوار بوده است، مانند روزى، گاه جان سپردن، خوشبختى و بدبختى را مى‌زداید و آنچه از این امور را که قرار نبوده ثابت و پابرجا باشد، استوار و پابرجا مى‌کند (همان، ص ۱۷۷).
د) تقیه: مرحوم شبر در ذیل آیه: «لایتخذ المؤمنون الکافرین أولیاء من دون المؤمنین و من یفعل ذلک فلیس من الله فی شیء إلا أن تتقوا منهم تقاه»(آل‌عمران / ۲۸)، مى‌فرماید: موالات و دوستى با کافران هنگامى است که مسلمانان از کافران بترسند و درعین‌حال، کینه آنان را در دل خویش پنهان نمایند. این همان تقیه‌اى است که امامان بدان اعتقاد دارند.

ویژگى دیگر تفسیر شبر، بحث‌هاى علوم قرآنى آن است. از آنجا که این موضوع نیز گسترده و داراى عناوین گوناگونى است، به یادکرد برخى از مباحث، بسنده مى‌شود:

الف) نویسنده در آغاز هر سوره، مکى، مدنى، آیاتى که استثنا شده‌اند و نیز ترتیب نزول سوره را نوشته است.
ب) ویژگى منحصر به‌ فرد این تفسیر، بیان قرائت‌هاى گوناگون است که مفسر آن‌ها را به‌صورت پانوشت آورده است؛ از اینرو، بیشتر پاورقى صفحات این تفسیر، به بیان قرائات مختلف اختصاص یافته است و این خدمت بزرگى به دانش تجوید است. البته این تفسیر، بر اساس قرائت عاصم از حفص است
ج) مؤلف، اسباب نزول آیات را آنجا که لازم دانسته، آورده و بدین وسیله از آن‌ها براى تبیین و تفسیر آیات کمک گرفته است، مانند آیه ۵۱ سوره نساء و آیه ۶۷ سوره مائده.
د) مولف در ذیل ۱۹ آیه از ۹ سوره، مسئله نسخ را مطرح کرده است.

یکى دیگر از ویژگى‌هاى این تفسیر، مباحث و دیدگاه‌هاى فقهى نویسنده است که در ذیل آیات الأحکام نوشته است. گزیده‌اى از این مباحث:

الف) نماز میانى (صلوه وسطى): فقیهان مسلمان در اینکه نماز میانى، کدام‌یک از نمازهاى پنج‌گانه است، با هم اختلاف دارند و دیدگاه فقهى مرحوم شبر، در این مسئله، مانند دیدگاه مشهور فقیهان شیعى است و آن این است که مقصود، نماز ظهر است.

ب) آیه ستر یا مرزهاى پوشش: مرحوم شبر ذیل آیات مطرح‌شده در این زمینه، زینتى که نامحرم نباید آن را ببیند، زیورها (گوشواره، گردن‌بند، بازوبند و النگو)، لباس‌هاى زیر (لباس خانه و خواب) و آرایش صورت (اصلاح و آرایش) مى‌داند و اضافه نموده است که نه‌تنها آشکار نمودن اندام‌هایى که زینت مى‌شوند حرام است، بلکه آشکار کردن خود زینت به شیوه برتر، حرام و نارواست

منبع

منبع

مشخصات محصول

وزن 1500 g

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “تفسیر القرآن الکریم (شبّر)”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *